Το πώς δοκιμάζεις ένα λάπτοπ είναι, ομολογουμένως, ένα θέμα. Τι κάνεις; Αρχίζεις να τρέχεις benchmarks για να δεις πόσο γρήγορα πάει, λες και είσαι το RAM, circa 1992; Βγάζεις τα κατσαβίδια και το ανασκολοπίζεις;
Μου στείλανε αυτό εδώ το πολυσυζητημένο λεπτό λάπτοπ («λέπτοπ»;) της Lenovo, το Χ1, το οποίο είναι πανίσχυρο και κάνει όλες τις δουλειές που μπορεί να θες να κάνεις με έναν υπολογιστή, ενώ ταυτόχρονα είναι αρκετά λεπτό και ελαφρύ ώστε να μπορείς να το μεταφέρεις από δω κι από κει λες και είναι νέτμπουκ. Το κράτησα για λίγο καιρό χωρίς να ξέρω ακριβώς τί να το κάνω –πόσα προγράμματα να του εγκαταστήσω; να το πετάξω κάτω να δω αν σπάει;- και τελικά κατέληξα να το χρησιμοποιώ μέσα στο σπίτι για browsing και για γράψιμο, μεταξύ άλλων και μέρους αυτού του κειμένου. Τα συμπεράσματα που έβγαλα είναι τα εξής:
Το ThinkPad ετούτο, όπως όλα τα ThinkPad από τον καιρό κιόλας που τα έβγαζε η ΙΒΜ, δεν είναι ένα μηχάνημα για να το παίρνεις να το πηγαίνεις στα Starbucks, να σε βλέπουνε οι άλλοι χίψτερ και να λένε «γουάου δικέ μου» ή ό,τι λένε τέλος πάντων οι χίψτερ όταν θέλουν να επιδοκιμάσουν. Είναι εργαλείο για δουλειά, άγριο κι αγροίκο.
Είναι όμορφο, βεβαίως, μʼ αυτό το μαλακό πλαστικό που τʼ ακουμπάς και χαίρεσαι, αλλά δεν είναι και πολύ ελαφρύ –κοντά δύο κιλά- ούτε και πάρα πολύ λεπτό (προς το πίσω μέρος τουλάχιστον). Είναι, δε, μεγαλύτερο σε διαστάσεις από ό,τι θα φανταζόσουν –και απʼ ό,τι θα περίμενες, αν έχεις πιάσει ποτέ στα χέρια σου Macbook Air. Αν και η οθόνη του είναι 13,3 ιντσών, το πλάτος του είναι μεγαλύτερο, ίσο με το πλάτος του παλιού μου Vaio που έχει οθόνη 14,1. Αυτό προκαλεί και το εξής: Το περίγραμμα της οθόνης είναι υπερβολικά μεγάλο. Την κοιτάς και σου φαίνεται ότι κοιτάς ένα λάπτοπ του 2002, τόσο μεγάλο. Και μιας και λέμε για την οθόνη: Η ανάλυσή της είναι 1366x768, το απόλυτο μίνιμουμ για το μέγεθος αυτό δηλαδή, ενώ είναι και από Gorilla Glass, πράγμα που την κάνει πιο ανθεκτικιά, αλλά ταυτόχρονα και υπερβολικά γυαλιστερή. Δε με ενθουσίασε, όπως καταλάβαίνεις.
Κατά τα άλλα όμως υπάρχουν διάφορα πράγματα άξια ενθουσιασμού. Το X1 έχει κορυφαίο hardware, αντίστοιχο μεγαλύτερων και παχύτερων laptops. Το δικό μου μοντέλο είχε έναν i5, 8GB μνήμη και SSD σκληρό 160GB, με αποτέλεσμα να ανοίγει μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό και να τρέχει ό,τι του εγκατέστησα πολύ πολύ γρήγορα. Η μπαταρία δεν μοιάζει να είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά εχει το καλό ότι φορτίζει πάρα πολύ γρήγορα –πράγμα καλό αν είσαι ταξιδιάρης. Το πληκτρολόγιο είναι θαυμάσιο (και φωτιζόμενο), το trackpad εύκολο και βολικό (αν και λίγο μικρό) και βέβαια έχει κι αυτό το κόλπο που «ανοίγει» τελείως, η γωνία σώματος-οθόνης ξεχειλώνει στις 180 μοίρες και λίγο παραπάνω, πράγμα που μοιάζει ανούσιο, μέχρι που ξαπλώνεις για να δεις ταινία στο κρεβάτι και καταλαβαίνεις: Δεν είναι.
Το συμπέρασμα, λοιπόν:
Αν ρωτάς αν μου άρεσε, ναι, μου άρεσε. Εύκολα θα το πήγαινα ταξίδι, κι ας μην είναι όσο ελαφρύ και μικρό θα ήθελα. Αλλά (κι αυτό είναι ένα μεγάλο αλλά) πρέπει να αναλογιστούμε και το θέμα της τιμής, και είναι ένα θέμα πονεμένο.
Το Lenovo ThinkPad X1 διατίθεται με τιμές που ξεκινούν από τα 1900 ευρώ για το μοντέλο με τον i3. Και όπως καταλαβαίνεις ανεβαίνουν παραπάνω όσο περισσότερα πράγματα του βάζεις. Αυτό που δοκίμασα εγώ κοστίζει πάνω από 2000 ευρώ και, να πω την αλήθεια, φοβάμαι ότι ο καιρός που θα έδινα πάνω από 2000 ευρώ για ένα λάπτοπ έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Όχι μόνο λόγω κρίσης, αλλά και επειδή πλέον μπορώ να κάνω τις δικές μου τις δουλειές με πολύ φτηνότερο εξοπλισμό, και μέσα και έξω από το σπίτι. Ένας επαγγελματίας αλλιώτικος, βέβαια, που χρειάζεται περισσότερη ισχύ και ίσως δεν κάθεται ποτέ σε γραφείο και χρειάζεται μόνο έναν υπολογιστή που να τα κάνει όλα (έστω, εκτός από games), μπορεί να το θεωρήσει ως και συμφέρουσα επιλογή. Για τη δικιά μου τη ζωή δεν εινʼ φτιαγμένο.
πηγή : http://www.yupi.gr/gadgets/c31521/Review:_Lenovo_ThinkPad_X1.html
gamos
